حجتالاسلام والمسلمین حسین حائری، استاد حوزه علمیه، در گفتگو با خبرگزاری حوزه در تهران به بیان خاطراتی از سالهای نخست حضور خود در حوزه علمیه و آشنایی با «رهبر شهید» پرداخت و اظهار کرد: سالهای اولی که به عنوان طلبه وارد حوزه شدم و تقریباً سنین نوجوانی را پشت سر گذاشته و وارد دوران جوانی شده بودم، دقیقاً یادم هست که برای خودم به دنبال پیدا کردن یک الگو بودم؛ الگویی که در لباس پوشیدن، راه رفتن و دیگر ابعاد رفتاری، بهویژه از آن جهت که برای جوانها در مرحله نخست جاذبه ایجاد میکند، برای من نیز جاذبه داشته باشد و بتواند الگویی برای زندگیام باشد.
وی افزود: نخستین الگویی که در میان علما و بزرگان آن زمان به ذهنم آمد، وجود مبارک رهبر شهید بود که به عنوان الگوی خودم انتخاب کردم. ایشان همیشه در چشم من بزرگ بودند؛ به عنوان یک انسان کامل، فرهیخته، استاد جوان، خوشفکر، خوشبیان، خوشلباس و خوشتیپ. چهره ایشان، منش ایشان، شخصیت ایشان، لبخند ایشان، برخورد ایشان و حتی قیافه زیبای ایشان، همه آن صفاتی که برای یک جوان طلبه میتواند جاذبه داشته باشد، بحمدالله در وجود ایشان جمع بود.
حجتالاسلام والمسلمین حائری ادامه داد: من از همان روزهای اول حضور در حوزه، با اینکه طبیعتاً در آن زمان در درسهای ایشان شرکت نمیکردم، اما به عنوان یکی از استادان و بزرگان حوزه، شخص شخیص ایشان برای من جاذبه داشت و این جاذبه در من شکل گرفت. تا آخرین لحظات نیز جایگزینی برای ایشان پیدا نشد؛ یعنی دیگر کسی پیدا نشد که بتواند برای من همان نقش الگو را در زندگی داشته باشد.
وی با اشاره به جایگاه علمی این استاد حوزوی در آن دوران گفت: طبیعتاً ایشان به عنوان یک روحانی خوشفکر در حوزه مطرح بودند و ما مترصد بودیم که به جایی برسیم که بتوانیم در مباحث و درسهای ایشان شرکت کنیم.
استاد حوزه علمیه با بیان خاطرهای از نخستین حضور خود در درس رهبر شهید اظهار کرد: بیش از ۲۰۰ تا ۲۵۰ طلبه جوان و خوشفکر در درس ایشان شرکت میکردند. در عین حالی که مطالب، علمی بود و سطح بعضی از مباحث نیز بالا بود، ایشان مطالب را بسیار زیبا و با واژههای بسیار خوب و عالی، بدون هیچگونه مغلقگویی و پیچیدگی که انسان را در مسئله گرفتار کند و نتواند مطلب را بفهمد، با بیانی رسا و زیبا مطرح میکردند.
وی تصریح کرد: مضاف بر این، چون پایه اطلاعات ایشان گسترده بود، هر بحثی را که وارد میشدند، واقعاً معلوم بود که اطلاعات وسیعی درباره آن موضوع برای خودشان آماده کردهاند. بنابراین وقتی وارد بحث میشدند، آن را به صورت کامل و جامع بیان میکردند و همین مسئله موجب میشد طلبهها به خوبی از درس استفاده کنند.
حجتالاسلام والمسلمین حائری با اشاره به محدودیتهایی که ساواک برای فعالیتهای علمی و فکری رهبر شهید ایجاد میکرد، اظهار کرد: معمولاً ساواک هر بحثی را که ایشان شروع میکردند، بعد از مدتی بهانهای میآورد و آن بحث را تعطیل میکرد. ایشان نیز با هوشمندی فوقالعاده و با درنگ و تدبیر کامل، بحث دیگری را شروع میکردند و از راه دیگری وارد میشدند تا توطئه ساواک را خنثی کنند و در این کار نیز بسیار موفق بودند.
وی با اشاره به تفاوت موضوعات انتخابشده از سوی ایشان با برخی درسهای معمول حوزه در آن زمان گفت: معمولاً رهبر شهید درسهایی را شروع میکردند که دیگران نمیگفتند. درس خارج در آن زمان زیاد بود، اما ایشان بحث تفسیر را مطرح کردند یا «شرح باب هادی عشر»؛ اصلاً در آن زمان اینگونه مباحث در این سطح مطرح نبود و اینها از ابتکارات ایشان بود.
وی افزود: این مسئله نشان میداد که ایشان اینطور نبود که بخواهند صرفاً درسی را شروع کنند تا برای خودشان عنوانی ایجاد شود. ما هرگز در زندگی رهبر شهید ندیدیم که ایشان چنین روحیهای داشته باشند. هرگز ندیدیم که مطلبی را با حالت تلخی، وحشت یا تقیه بیان کنند. بیان ایشان آنقدر رسا، شیوا و محکم بود که انسان با تمام وجود میفهمید این ضمیر به چه شخصیتی برمیگردد و منظر و نگاه ایشان چیست.
انتهای پیام/
نظر شما